Dom Pomocy Społecznej w Skrzynnie działa na podstawie Decyzji Wojewody Łódzkiego nr 46/1 z dnia 5 listopada 2007 r. W chwili obecnej przebywa tu 163 mieszkańców.
Budynki Domu są komfortowo wyposażone i pozbawione barier architektonicznych. Na infrastrukturę Domu Pomocy Społecznej składają się:
- pokoje mieszkalne (jedno, dwu i trzy osobowe),
- pokoje dziennego pobytu,
- pokój odwiedzin,
- kawiarenka,
- świetlica,
- kącik biblioteczny,
- gabinet lekarski,
- gabinet pielęgniarski,
- sale terapii zajęciowej,
- rehabilitacja,
- kuchenki pomocnicze,
- stołówki,
- kaplica,
- fryzjer,
- krawcowa,
- szwalnia,
- pralnia.
Zarówno warunki sanitarne jak i warunki dotyczące szeroko pojętego bezpieczeństwa naszych mieszkańców są dostosowane do osób niepełnosprawnych. Dom wyposażony jest w windy osobowe, platformę przyschodową. Posiadamy rozległy teren rekreacyjny z altankami i ławeczkami oraz wydzielone miejsce do biesiad przy ognisku.
Ponadto posiadamy dwie kotłownie: olejową i na eko-groszek, agregat prądotwórczy zabezpieczający funkcjonowanie Domu w sytuacji odcięcia dostawy energii elektrycznej oraz 3 samochody umożliwiające realizację potrzeb mieszkańców w zakresie załatwiania spraw osobistych oraz wyjazdów do poradni specjalistycznych na konsultacje, badania itp.
Powstanie Domu Pomocy Społecznej w Skrzynnie
Teren na którym mamy swoją siedzibę należał niegdyś do dóbr ziemskich Dziedzica Białeckiego. W nieznanych okolicznościach dobra te weszły we władanie zakonu Bernardynów. Splątane koleje losu spowodowały, że budynki wraz z terenem przeszły w roku 1934 w posiadanie Sejmiku Powiatowego Ziemi Wieluńskiej, który przekazał je gminie, a ta docelowo miała utworzyć przytułek dla ubogich. Ostatecznie jednak został utworzony Dom Starców. W pierwszym roku funkcjonowania z opieki korzystało 5 mężczyzn i 24 kobiety o różnych schorzeniach, głównie nieuleczalnie chorzy, wymagający stałej opieki. W czasie II wojny światowej obiekty Domu nie były użytkowane, reaktywacja nastąpiła dopiero w roku 1948. Wtedy zamieszkały tu osoby w podeszłym wieku, których wojenne wydarzenia pozbawiły rodziny i domu.
Do dnia dzisiejszego pozostałością po ziemskiej przeszłości jest budynek Dworek, który po generalnym remoncie w roku 2002 został zaadoptowany na potrzeby administracji oraz terapii zajęciowej.
Koniec lat osiemdziesiątych, to narodziny pomysłu budowy nowego pawilonu, którego wyposażenie i zaplecze techniczne spełniałoby wszelkie wymagania sanitarne i standaryzacyjne. Wiosną 1992 roku rozpoczęto prace budowlane, których finałem było oficjalne otwarcie budynku głównego jesienią 1997 roku.
Kolejnym etapem prac zwiększających powierzchnie była rozbudowa budynku mieszkalnego, w ramach której zaadaptowano poddasze na pokoje mieszkalne.
Następnym etapem była budowa łącznika. Obecnie zlokalizowane są tam pokoje mieszkalne z łazienkami, oraz kaplica.